Papa…je rijdt door rood! Het is al weer even terug dat mijn toen nog vijfjarige dochter het hardop riep. En inderdaad, ik reed door rood. Maar goed dat er destijds geen agent in de buurt was, zoals afgelopen dinsdagochtend op de kruising Maliebaan/Burg. Reigerstraat, waar maar liefst 70 fietsers op de bon werden geslingerd omdat ze door rood reden. De verkeerscontrole werd gehouden omdat er bij de politie klachten waren binnengekomen over onveilige situaties. Daar zijn er tegenwoordig een hoop van in Utrecht, ook als er geen stoplicht in de buurt is.
Nee…voor je lol stap je niet meer op de fiets!
Wachten voor rood licht terwijl er in geen velden of wegen verkeer aankomt: het blijkt een veelvoorkomende ergernis onder fietsers in Utrecht. Ik hoor bij die groep. Het gevolg is dat steeds meer mensen door rood fietsen, ik ook, wat weer een bron van ergernis is voor andere verkeersdeelnemers. De Fietsersbond pleitte al in augustus dit jaar voor maatregelen, maar het incident met mijn toen vijf- en inmiddels elfjarige dochter toont aan dat de kwestie al langer bestaat. Mijn persoonlijke ergernis op dat gebied is, dat ook op zondagen de afstelling van verkeerslichten lijkt gebaseerd op doordeweekse spitsdrukte. Daar sta je dan weer te wachten…op niemand!
Maar niet alleen dat ellenlange wachten voor niets stoort me mateloos. Ook het feit dat je als gevolg van telkens weer nieuwe bouwprojecten en wegwerkzaamheden als fietser soms halsbrekende capriolen moet uithalen om veilig door het stadsverkeer te komen zijn alles behalve goed voor mijn bloeddruk. Zo ook de situatie, dat als ik na een half jaar weer voor controle naar mijn tandarts aan de Catharijnesingel bij het Moreelsepark moet, plotseling alle fietsklemmen zijn verwijderd. Als ik vervolgens mijn fiets nergens fatsoenlijk kwijt kan en hem in de haast van het moment dan maar aan een bouwhek of verkeersbord ‘vastklink’ levert dat het risico op dat hij is verwijderd bij terugkomst.
En dan is er natuurlijk nog de kans op beschadiging door baldadige of dronken gasten en diefstal, in de meeste gevallen door nogal vage types. En wat volgens mij de volgende ergernis aan het worden is…voetgangers op de straat of het fietspad, die zelfs na herhaaldelijk bellen niet opzij stappen omdat de muziek van hun iPod het geluid van mijn nogal luide fietsbel overstemt. Of gewoon omdat ze met elkaar in gesprek zijn. Oké, oké…over de stoep dan maar even, wat weer getergde blikken van het daar lopende publiek oplevert. Nee, voor je lol stap je niet meer op de fiets in Utrecht.
Met de huidige sneeuwval komt daar nóg een ergernis bij. Fietspaden waar niet is gestrooid dan wel geveegd, zodat je óf lelijk onderuit gaat óf je leven moet riskeren op de autorijbaan, waar het met dergelijke weersomstandigheden doorgaans een stuk beter fietsen is. En ook daarover is dan weer een vergadering van de gemeenteraad nodig geweest om te komen tot passende maatregelen met als opties duurzaam verwarmde fietspaden óf borstelen. En voordat het dan weer zover is. Tegen de tijd dat Utrecht alle benodigde maatregelen om het fietscomfort te verhogen heeft uitgevoerd is mijn dochter op zijn minst al weer vijf jaar ouder schat ik. Nu al hoor ik haar nooit meer roepen als ik op de fiets weer eens een rood licht negeer. Die dingen wennen snel…
