Een van de leukste Utrechtse café’s dreigt haar vergunning kwijt te raken. Waarom? In elk geval niet omdat er drugs worden verhandeld, wapens zijn gevonden of vrouwen illegaal te werk zijn gesteld. Dus nog erger? Dat is een kwestie van interpretatie. Dit café is betrapt op overtreding van het terrassenreglement van onze gemeente. Niet één keer, maar liefst drie keer. Oplettende ambtenaren constateerden dat één of meerdere bezoekers met hun voet buiten “de pinnen” stonden. Zoals bekend is elk terras in Utrecht door pinnen afgebakend, daarbuiten mag niemand met een glas in zijn handen staan. Deze regel is ooit ingevoerd om voetgangers en hulpverleningsvoertuigen een vrije doorgang te garanderen. Niet zo’n gek idee natuurlijk. Maar hoe werkt zo iets in de praktijk? Terug naar dat leuke Utrechtse café. Nee, ik noem op nadrukkelijk verzoek geen naam. Het zou de irritatie van de toch al op dit etablissement gespitste controleurs kunnen wekken.
Regels zijn regels: een leuk Utrechts café dreigt haar vergunning kwijt te raken
Dat café heeft een paar man in dienst die druk zijn met de bediening, zowel binnen als buiten. U kunt zich voorstellen dat het personeel niet permanent een oog op “de pinnen” kan houden. En dat is in dit geval gebeurd. Het personeel was met andere zaken bezig. Gevolg een waarschuwing. En toen het een tweede keer gebeurde, volgde er een terrasverbod voor een week. Vervolgens een terrasverbod van vier weken.. En bij een volgende keer, u leest het goed, wordt de horecavergunning ingetrokken. Einde café.
Regels zijn regels, maar mag er ook nog een menselijke maat zijn in handhaving en sancties? Restaurant Bresson aan de Oude Gracht kreeg ooit een boete van duizenden euro’s omdat mensen buiten de pinnen stonden. Er staan nog steeds stoeltjes buiten maar je mag er geen drankje meer drinken. De eigenaar van Café De Zaak , kreeg een boete omdat hij een meisje dat flauw was gevallen een glas water gaf, buiten de pinnen. Waar is de menselijke maat?
Hoe uitvoerbaar zijn deze regels? Een horecaondernemer die in zijn wanhoop vraagt hoe hij in godsnaam elke stap van zijn gasten in de gaten moet houden, krijgt het advies om een portier in dienst te nemen. Elk café een portier? Waar moet je dat van betalen als je een terras met acht stoelen hebt? En hoe leuk is het om op elk Utrechts terras een portier te zien staan?
Ik heb deze week met verschillende horecaondernemers gesproken over deze kwestie. Stuk voor stuk redelijke mensen die begrijpen dat hun trottoir veilig moet zijn. Ze doen hun uiterste best. Maar het blijft mensenwerk. Wie een paar keer door rood rijdt, raakt auto noch rijbewijs kwijt. Een horecaondernemer met een klant die even buiten de pinnen staat, dreigt zijn zaak te verliezen. Dat kan nooit de bedoeling zijn.
Dat de gemeente regelgeving wil is terecht. Maar dit werkt niet. Een oproep aan vertrekkend burgemeester Aleid Wolfsen: laten we het gezellig houden in de stad. Burgemeester, praat met de eigenaar van dit café. Begrijp de problemen en los het samen op. Welk café? Uw controleurs weten het. Morgen lopen ze waarschijnlijk langs om de laatste waarschuwing uit te delen. Regels zijn regels? Dat klinkt nooit goed!
