Zondagavond, met regelmaat kijk ik op mijn horloge, kwart over acht, De Voorstraat deel 2, ik wil de uitzending niet missen. Deze wordt veel beter dan deel 1, dat moet haast wel, zo dacht ik.
Na deel 2 van de VPRO- documentaire over De Voorstraat: “Ik blijf er niet meer voor thuis”
Met de wetenschap dat niet ieder werk van een ‘meester’ (in dit geval een documentairemaker) een meesterwerk is, hoopte ik vanavond te zien waarom De Voorstraat zo’n bijzondere straat is. Helaas, net als vorige week keek ik met gemengde gedachten naar de aftiteling.
De Voorstraat, een lange straat die loopt vanaf de Neude tot de Biltstraat. Ik had verwacht dat de documentairemaker dit ingesproken fout(je) gecorrigeerd zou hebben. Als je ergens een halfjaar filmt dan weet je dat de Voorstraat vanaf de Neude tot de Wittevrouwenstraat loopt en niet verder! Daarover zal Hans Pool toch wel opmerkingen hebben gehoord. Maar los daarvan zag ik weer een documentaire die met rul zand aan elkaar was geplakt.
De verhaallijn was dit keer iets duidelijker met drie hoofdpersonen. Maar zonder achtergrondinformatie blijft de kijker met onbeantwoorde vragen achter. Het verhaal van de, qua omvang, reusachtige man die zijn Chinese vriendin via internet naar Utrecht heeft gehaald en nu een massagesalon bestiert was nog enigszins te volgen. Een vader met een oorlogsverleden en zijn overgewicht is daarmee verklaard. Over een verblijf- of werkvergunning voor zijn Chinese vriendin hoorde ik niets, juist dat lijkt me, gezien de maatschappelijke discussies daarover, interessant. De reus vertelt over het geluk van zijn uitkering. Hij heeft dus niet alleen een vriendin, maar ook een kostwinner in huis gehaald. Hoewel! ’Er worden geen centjes verdiend’ zegt de reus, maar wel een winkelpand huren, snapt u het?
Een gescheiden Afrikaanse dansleraar geeft dansles in een studio die zeker niet in de Voorstraat te vinden is. Een sympathieke man, maar bij mij beklijft het gevoel dat ik niet naar de Voorstraat kijk, maar naar een gescheiden Afrikaanse dansleraar.
Dan de nagebootste katholieke begrafenis, ik herkende de Willibrorduskerk, die staat in de Minrebroederstraat, niet in de Voorstraat. De relatie met de Voorstraat was blijkbaar de bloemenzaak die het bloemstuk leverde. Het is een kunstproject dat is duidelijk, er worden denkbeelden ten grave gedragen. Arm jongentje dat in de kist moest gaan liggen, ik snapte het niet en de jongen, gezien zijn gezichtsuitdrukking evenmin. Woont de kunstenaar in de Voorstraat misschien en zo ja is dat dan moeilijk omdat erbij te vertellen? De documentaire De Voorstraat roept bij mij vragen op maar geeft geen antwoorden, het blijft giswerk. Ik blijf er niet meer voor thuis.
Marcel Gieling
