De paralympische droom van een Utrechtse sporter - De Utrechtse Internet Courant De paralympische droom van een Utrechtse sporter - De Utrechtse Internet Courant

De paralympische droom van een Utrechtse sporter

De paralympische droom van een Utrechtse sporter
Foto's: Martijn Senders
Na een ongeluk in Afghanistan in 2009 verloor Utrechter Sven Schutte (33) zijn linkerarm. Zijn droom van een mooie carrière binnen Defensie ging in één klap door een bermbom aan duigen. Nu, tien jaar en vier maanden later, hoopt hij over twaalf maanden de 50m sprint te zwemmen tijdens de Paralympische Spelen in Tokio. 

Na een ongeluk in Afghanistan in 2009 verloor Utrechter Sven Schutte (33) zijn linkerarm. Zijn droom van een mooie carrière binnen Defensie ging in één klap door een bermbom aan duigen. Nu, tien jaar en vier maanden later, hoopt hij over twaalf maanden de 50m sprint te zwemmen tijdens de Paralympische Spelen in Tokio. 

“Wij reden vroeg in de ochtend in een gepantserde wagen vanuit onze basis in de Afghaanse provincie Uruzgan, met een stuk of tien voertuigen door het stoffige zand, richting ons oriëntatiepunt. Wij reden achteraan en zaten met zijn achten in een wagen.” Het was de bedoeling dat Sven Schutte deze dag samen met zijn groep in het gebied ging patrouilleren.

De zitplaatsen in het voertuig waren volgens de Utrechter allesbehalve comfortabel. “Ik was de hele tijd van positie aan het wisselen. De ene keer leunde ik mijn been tegen de zitplaats naast de mijne, andere keren moest ik mijn hoofd even rusten.”

‘Ik dacht ‘what the fuck’, ik schrok me helemaal het leplazerus’

Bermbom

Precies onder die ene zitplaats ging de bermbom af. “Als ik dus iets anders had gezeten, was het misschien nog erger afgelopen”, vertelt Schutte. Na de enorme knal werd het voertuig gevuld met stof. Met zijn rechterhand deed hij de achterdeur open. Eenmaal buiten zag hij tot zijn schrik dat zijn linkerarm er half af was.

“Ik dacht ‘what the fuck’, ik schrok me helemaal het leplazerus. Maar om een of andere reden, waarschijnlijk door de adrenaline, bleef ik kalm. Binnenin de wagen hoorde ik allemaal geroep.” Schutte had geluk dat het na de explosie stil bleef. Ze werden niet beschoten.

Toen hij uiteindelijk door een paar militairen met een medische specialisatie werd geholpen kwam ook de pijn. “Ik maakte mij vooral zorgen om mijn benen. Het klapstoeltje waar ik op zat was door de knal in mijn benen geschoten. Het gevoel was ik helemaal kwijt.” Er gingen al gedachtes door hem heen dat hij de rest van zijn leven in een rolstoel moest zitten. Een week later kreeg hij het gevoel in zijn benen gelukkig weer terug.

In het basiskamp werd zijn arm door Nederlandse chirurgen geamputeerd. Veel van de andere jongens hadden hun botten gebroken en verbrijzeld, maar er vielen geen doden. “De volgende dag vloog ik met Engelse soldaten terug naar Nederland. Ik werd meteen naar het Centraal Militair Hospitaal (CMH) in het UMC gebracht. Daar ben ik uiteindelijk nog een paar keer geopereerd aan mijn arm.”

Revalideren

Anderhalve week na het ongeluk kwam hij terecht in het revalidatiecentrum in Doorn. Hij kon eigenlijk al heel snel aan zijn revalidatieproces beginnen. ”Ik heb vooral veel fysio- en ergotherapie moeten doen. Tijdens het revalideren zwom ik ook regelmatig”, vertelt Schutte, hij woonde al in Utrecht dus de reis naar Doorn viel mee. Na enkele weken kon hij ‘s nachts thuis slapen en ging hij overdag naar het revalidatiecentrum.

‘Voor het ongeluk stelde ik mij een lange carrière bij Defensie voor’

Schutte komt oorspronkelijk uit Epe in Gelderland en woont sinds 2009 in Utrecht. “Mijn vriendin studeerde hier al en ik kwam hier geregeld tijdens haar studententijd. Wij vonden het een hartstikke leuke stad, zijn samen gaan kijken naar een woning en zijn daarna nooit weggegaan.”

Schutte ronde in 2004 zijn vwo af en wilde in eerste instantie naar de Lerarenopleiding Lichamelijke Opvoeding (Calo) in Zwolle. Daar is hij uiteindelijk niet voor ingeloot en kwam als mitrailleurschutter terecht bij de Luchtmobiele Brigade.

“Voor het ongeluk stelde ik mij een lange carrière bij Defensie voor. Ik wilde samen met mijn vrienden mijzelf verder ontwikkelen en werken naar een hogere positie”, vertelt Schutte. Dat hij die droom niet kon waarmaken heeft hij een lange tijd heel lastig gevonden. “Toen ik bij Defensie begon kon ik mij niet voorstellen dat ik ooit nog ging studeren. Maar na het ongeluk kon ik eigenlijk niet anders.”

Psychologie

Schutte ging psychologie studeren met het idee dat hij bij de Defensie uiteindelijk kon werken als psycholoog. Al snel bleek er geen plek te zijn en besloot hij over te stappen naar sportpsychologie. “Ik heb toen al mijn vakken afgerond en mijn bachelor gehaald. Vervolgens wilde ik een klinische master gaan doen, maar daar ben ik door mijn zwemcarrière niet aan begonnen.”

In Doorn werd hij namelijk uitgenodigd om aan de eerste Invictus Games mee te doen: een sportevenement voor militairen die tijdens hun dienst gewond zijn geraakt. Nu moest hij alleen nog een sport kiezen. “Ik kon wel gaan hardlopen, maar ik wilde iets beoefenen waarbij ik echt werd beperkt. Zwemmen deed ik al een keer in de week.” Hij vond het bijzonder uitputtend en besloot daarom voor de 50 meter vrije slag te gaan. “Na 70 meter ben ik te moe”, vertelt hij met een glimlach.

Na een half jaar intensief trainen haalde hij bij de Invictus Games in Londen brons met zijn estafetteteam en zette hij een goede prestatie neer op de 50 meter. Schutte werd door de bondscoach van het paralympische zwemteam benaderd. Na twee weken zwom hij al zijn eerste NK. Daar werd hij meteen tweede.

“Na mijn goede prestaties ging ik steeds vaker en intensiever trainen. Een jaar later lag ik minstens acht keer per week in het water en deed ik daarnaast drie krachttrainingen. Zwemmen is nu al drie jaar mijn fulltime baan!”

Tokio 2020

Schutte is inmiddels drie keer Nederlands kampioen op de 50 meter en eindigde tijdens het EK in 2018 als zevende. Hij is nu hard aan het trainen om zich te kwalificeren voor de Paralympische Spelen in Tokio volgend jaar. “Ik moet waarschijnlijk een halve seconde van mijn persoonlijke record zwemmen. Er is dus nu nog veel werk te verzetten, maar gelukkig kan ik mij op veel gebieden nog verbeteren, zoals mijn afsprong en zwemtechniek.”

‘Het is een grote opoffering, want je houdt er een klein sociaal netwerk aan over’

Schutte krijgt in totaal drie kansen om zich te kwalificeren, een keer in december en twee keer in april. Hij startte onlangs ook een crowdfunding via Geef.nl waar mensen kunnen bijdragen aan zijn paralympische droom. “Ik train fulltime, maar tot op heden zijn alle kosten die ik maak, zoals reiskosten, hotelovernachtingen en zwemattributen, voor eigen rekening.”

“Alleen op donderdag ben ik een dagje thuis door mijn papadag. Deze dag doe ik vrij weinig, ik slaap vooral heel veel.” Het zwemmen zorgt dat hij minder vaak met zijn vrienden af kan spreken. Veel feestjes en uitjes moet hij afzeggen. “Het is een grote opoffering, want je houdt er een klein sociaal netwerk aan over. Het hoort er gewoon bij. Ik haal veel voldoening uit het zwemmen en dat compenseert het sociale tekort”, vertelt Schutte. “Na mijn zwemcarrière heb ik genoeg tijd voor sociale dingen.”

geen Reacties

Reageren

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Plaats een reactie

Lees voor u reageert onze algemene voorwaarden. Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Uw IP adres is geregistreerd (wordt niet gepubliceerd).