Mijn stiefzoon zoekt een kamer in Utrecht. Succes ermee zult u zeggen, mijn kinderen ook. U heeft gelijk en ik zal u verder niet lastig vallen met zijn zoektocht die, zoals ook bij uw zoon of dochter, vooralsnog vruchteloos dreigt te worden. Het is bijna niet voor te stellen maar ook dit probleem wordt opgelost.
Hospiteren naar een kamer? Het zou bij wet verboden moeten worden
Die kamer komt er ooit. Akkoord, onze studenten zullen uitgebuit worden, onder miserabele omstandigheden moeten leven en hun heil in drank zoeken. Zo gaan die dingen. Je bent jong en je hebt niet veel te willen. Je ziet af met de zekerheid dat die kamer na jaren verruild wordt voor een doorzonwoning of, met een slimme studie, een leuke villa. Vergeleken met de honger in Afrika dus een zeer overzichtelijk probleem.
Toch gaat met dit probleem een fenomeen gepaard dat ik nog niet kende maar in mijn optiek het slechtste in de mens naar boven haalt: hospiteren. Zoals schaarste nu eenmaal het slechtste in een mens naar boven haalt. Hoe gaat dat hospiteren in zijn werk? Er komt een kamer vrij en deze wordt aangemeld op een site als bijvoorbeeld “kamernet”. De kamerzoekende student (hij betaalt een bedrag per maand om van dit heuglijke feit op de hoogte te worden gesteld) ziet een kans en reageert. Als hij slim is zendt hij er een wervende tekst bij. En als hij geluk heeft, is hij een van de veertig of vijftig kandidaten die op audiëntie mogen bij een eskader leeftijdsgenoten die gaan beslissen over zijn woongenot. U moet dit niet zien als een sollicitatiegesprek waarin wensen en ambities over en weer worden uitgesproken. De kans dat de woningzoekende het verhoor in een-op-een-gesprek mag ondergaan is minimaal. Meestal worden er vier kandidaten tegelijk uitgenodigd. En bij het moment van binnenkomst kan de beautycontest beginnen en zijn de sollicitanten moderne lijfeigenen geworden van leeftijdsgenoten die superieur zijn, want zij hebben iets unieks aan te bieden. Een kamer.
Wie op een sollicitatiegesprek komt, kan zich goed voorbereiden op hetgeen hem te wachten staat. Internet staat vol met tips en tricks. Bij hospiteren zijn er geen tips of tricks, omdat de kandidaat niets te bieden heeft. Of wel? Hij zou een kratje bier mee kunnen nemen. Of is dat te gretig? Een flesje wijn misschien? Zal je zien dat het bierdrinkers zijn. Een vrouwelijke kandidaat zou dat ene leuke jurkje kunnen aantrekken. Kan slim zijn als de inquisitie alleen uit mannen bestaat. Zijn er ook vrouwen bij, dan is dit echter het domste wat ze kan doen. Je kan vertellen over de hopeloosheid van je situatie. Zinloos en lachwekkend. Er is maar één methode en dat is jezelf zijn. Niet omdat dat helpt, want niets helpt. Maar het is in elk geval de methode waarmee de kandidaat zijn zelfwaarde behoudt. En het geld voor een kratje bier/fles wijn in zijn zak houdt.
Voor de meeste studenten loopt zo’n avond rampzalig af. Zij gaan naar huis in de veronderstelling dat ze een klik met de ondervragers hadden. Dit kan niet mis gaan, is de tragische illusie waarmee ze zich rijk rekenen. Ze verwachten diezelfde avond een telefoontje. En als dat niet komt, maken ze zich zelf wijs dat de nieuwe huisgenoten te druk zijn met iets anders. Het komt vast wel goed.
Het komt niet goed. De volgende dag is daar dat telefoontje. Sorry, maar we hebben…
Ze vragen zich vervolgens van alles af. Had ik dan toch maar dit. Of had ik maar dat. Zinloos. Want die andere kandidaat had in plaats van bier een fles Johnny Walker black label meegenomen. Als je dat van te voren had geweten.
Maar het kan nog erger. Hospiteren terwijl er helemaal geen kamer is. Hoe dat kan? Simpel: het studentenhuis heeft even geen geld en dus geen drank. Laten we een hospiteeravond houden! Drank genoeg voor de rest van de week. En dat er helemaal geen kamer leeg was, komt niemand te weten.
Hospiteren? Het zou bij wet verboden moeten worden.
