Onder de Mensen: Van vrijwillig naar betaald werk | De Utrechtse Internet Courant Onder de Mensen: Van vrijwillig naar betaald werk | De Utrechtse Internet Courant

Onder de Mensen: Van vrijwillig naar betaald werk

Onder de Mensen: Van vrijwillig naar betaald werk
Onder de Mensen is een serie verhalen van DUIC waarin we zoeken naar voorbeelden van hulp, ondersteuning en initiatieven in Utrecht. Bij wie kun je terecht voor een steuntje in de rug om je leven weer op de rit krijgen? Hoe ondersteunen en helpen mensen elkaar om een stapje verder te komen? Wie zijn de enthousiaste initiatiefnemers die opstaan voor hun buurt? Deze keer deel 42: Bashar Dassouki. Dit artikel komt tot stand in samenwerking met de gemeente Utrecht.

Onder de Mensen is een serie verhalen van DUIC waarin we zoeken naar voorbeelden van hulp, ondersteuning en initiatieven in Utrecht. Bij wie kun je terecht voor een steuntje in de rug om je leven weer op de rit krijgen? Hoe ondersteunen en helpen mensen elkaar om een stapje verder te komen? Wie zijn de enthousiaste initiatiefnemers die opstaan voor hun buurt? Deze keer deel 42: Bashar Dassouki. Dit artikel komt tot stand in samenwerking met de gemeente Utrecht.

Bashar Dassouki (35) is van Palestijnse afkomst en vluchtte in 2014 naar Nederland. Door hard werken, niet opgeven en het doen van vrijwilligerswerk heeft hij nu een baan bij het buurtteam Jeugd en Gezin in Utrecht.

“Waar ik vandaan kom? Dat is een beetje een lastige vraag”, vertelt Bashar lachend. “Ok, daar gaan we. Mijn vader vluchtte in 1948 uit Haifa in Palestina. Ik ben zelf in Syrië geboren, maar Palestijnen krijgen geen Syrisch paspoort maar een reisdocument. Ik had dus eigenlijk geen nationaliteit. Ik woonde een tijd in Noord-Irak en daarna in Libanon, maar zou worden teruggestuurd naar Syrië. Daarop besloot ik om naar Europa te vertrekken in 2014.”

Het leven van Bashar tekent zich door omzwervingen, maar nu heeft hij eindelijk een plek gevonden waar hij graag wil blijven. Makkelijk is het echter niet. “Het leven is soms moeilijk”, zegt Bashar terwijl hij aan een tafel zit in het Utrechtse stadskantoor en naar zijn vingers tuurt. “Aan het begin van de zomer is mijn broer overleden. Omgekomen bij een autobom.” Bashar krijgt een brok in zijn keel als hij vertelt over zijn schoonzus. Zij kan niet meer terug naar het noorden van Syrië door de gevaarlijke situatie, een oversteek naar Turkije met twee kleine kinderen is echter levensgevaarlijk.

“Kijk”, wijst Bashar naar zijn telefoon, waar een Whatsapp-gesprek zichtbaar is. “Ze heeft vanochtend geprobeerd de grens over te gaan, maar het is niet gelukt. Ze is op een gevaarlijke plek en ik probeer haar te helpen. Maar meer dan geld sturen kan ik niet doen.”

Zelf maakte Bashar ruim vier jaar geleden de oversteek naar Europa en kwam in Nederland terecht. De beginperiode was lastig, maar inmiddels heeft hij zijn draai gevonden. Bashar heeft nu al een paar maanden betaald werk in Utrecht. Dat komt volgens hem voor een groot deel door vrijwilligerswerk.

Hij hielp mee met spreekuren in het AZC, met vertalen maar ook met het uitleggen hoe belangrijk vrijwilligerswerk is voor vluchtelingen. Daarnaast ging hij mee als begeleider bij klussen en was actief voor VluchtelingenWerk Midden-Nederland. Inmiddels is hij als pedagogisch medewerker werkzaam bij het buurtteam Jeugd en Gezin in Utrecht. “Veel mensen adviseerden mij dat de eerste stap naar betaald werk vrijwilligerswerk was. Ik heb tijdens het vrijwilligerswerk geleerd om te integreren, maar ik heb ook andere mensen kunnen helpen.”

Hij solliciteerde bij het buurtteam en werd aangenomen. Ze zochten daar mensen met een pedagogische achtergrond. “Ik werk als gezinswerker en kom veel bij het voortgezet onderwijs. Op een aantal scholen hebben we veel contact met vluchtelingen en daarnaast hebben we veel contact met mensen in het AZC. Het onderwijssysteem is hier heel anders dan in bijvoorbeeld Syrië. Daar hebben de mensen soms moeite mee.”

“Mijn ouders hoefden nooit naar de school te komen”, herinnert Bashar zich. “Hier lost de school niet de problemen op van de kinderen, maar wordt verwacht dat de ouders dat doen. Dat is anders dan hoe wij dat gewend zijn.”

Bashar glimlacht als hij vertelt dat ook hij nog altijd de Nederlandse cultuur probeert te snappen. “Ik zal mijn identiteit niet verliezen, maar ik probeer me aan te passen aan verschillen. We kunnen elkaars cultuur echter niet veranderen dus moeten we dat maar gewoon accepteren.”

Meer weten over vrijwilligerswerk in Utrecht? Kijk op de site van de Vrijwilligerscentrale: www.vcutrecht.nl.

geen Reacties

Reageren

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Plaats een reactie

Lees voor u reageert onze algemene voorwaarden. Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Uw IP adres is geregistreerd (wordt niet gepubliceerd).