In Utrecht staan allerlei standbeelden, maar wie zijn deze personen eigenlijk? In deze rubriek vertellen we de verhalen achter de standbeelden in de stad.
Op het voetstuk: Sint Willibrordus op het Janskerkhof
Het is een standbeeld waar menig Utrechter al vaak voorbij is gelopen of gefietst: het beeld van Sint Willibrordus op het Janskerkhof. Midden in een driehoek tegenover de Janskerk, onderbreekt een bronzen ruiterbeeld op hoge sokkel het fietspad langs Café Carèl en The Streetfood Club. De man in pij - kloosterkleed - op een paard, met in zijn hand een schaalmodel van een kerk, moet Willibrord voorstellen.
Willibrord was missionaris en de eerste bisschop van Utrecht. Meer dan 1200 jaar geleden bracht hij het christendom naar deze streken. Zijn standbeeld kijkt in de richting van het Domplein, waar ooit zijn kerk stond.
Willibrord werd rond 658 geboren in een adellijke familie in Noord-Engeland en groeide op in een klooster. In 690 stak hij het Kanaal over om onder Franken en Friezen het christelijk geloof te verspreiden. Eerdere pogingen daartoe waren mislukt, maar met steun van hofmeier Pippijn II van Herstal - de machtigste man aan het Frankische hof - kreeg hij toestemming om missiewerk te doen in pas veroverd Fries gebied. Later werd hij heilig verklaard als aartsbisschop onder de Friezen.
Kerkstichter
Hij vestigde zich rond 700 na Christus in Utrecht en herbouwde een kerkje dat door de Friezen was verwoest. Ook bouwde hij de Salvatorkerk, gewijd aan Sint Salvator oftewel Jezus Christus. Dat deed hij binnen de muren van het verlaten Romeinse fort op het huidige Domplein. Hierbij stichtte hij bovendien een klooster.
Na Radbods dood in 719 schonk veroveraar Karel Martel in 723 het eigendom van al zijn goederen in en rond de burcht Utrecht aan het klooster van Willibrord. Willibrord overleed in 739. Zijn kerk werd in 1587 gesloopt.
Het volledig bronzen standbeeld van Sint Willibrordus werd in 1947 onthuld en is gemaakt door beeldhouwer Albert Termote.
