Utrecht volgens meubelmaker Saskia Bakker: ‘Er zitten allerlei stukjes verhaal in het hout’ | De Utrechtse Internet Courant Utrecht volgens meubelmaker Saskia Bakker: ‘Er zitten allerlei stukjes verhaal in het hout’ | De Utrechtse Internet Courant

Utrecht volgens meubelmaker Saskia Bakker: ‘Er zitten allerlei stukjes verhaal in het hout’

Utrecht volgens meubelmaker Saskia Bakker: ‘Er zitten allerlei stukjes verhaal in het hout’
Saskia Bakker (55) is nu ruim zes jaar meubelmaker. Ze werkt samen met Stichting Tafelboom op Rotsoord en heeft daar ook haar werkplaats. Sinds kort staat er een speciaal bankje in de hal van het stadhuis: dat heeft ze gemaakt van de eikenhouten fundering van de brug van kasteel Vredenburg. Het bankje en een aantal andere bijzondere objecten uit het 16e-eeuwse gesloopte kasteel zijn de komende maanden gratis te zien. We vroegen Saskia waarom ze meubelmaker wilde worden en wat haar lievelingsplek is in Utrecht.

Saskia Bakker (55) is nu ruim zes jaar meubelmaker. Ze werkt samen met Stichting Tafelboom op Rotsoord en heeft daar ook haar werkplaats. Sinds kort staat er een speciaal bankje in de hal van het stadhuis: dat heeft ze gemaakt van de eikenhouten fundering van de brug van kasteel Vredenburg. Het bankje en een aantal andere bijzondere objecten uit het 16e-eeuwse gesloopte kasteel zijn de komende maanden gratis te zien. We vroegen Saskia waarom ze meubelmaker wilde worden en wat haar lievelingsplek is in Utrecht.

Waarom heb je voor dit vak gekozen?

“Ik heb hiervoor in de ontwikkelingssamenwerking gewerkt op het gebied van mensenrechten. Na veel reizen was het tijd voor iets anders. Ik kwam als vrijwilliger bij Stichting Tafelboom terecht. Die stichting verzaagt en droogt hout van stadsbomen. Ik merkte dat ik enorm genoot van het proces. Het hout komt echt als een boomstam binnen. En aan het eind heb je een meubel waarin nog steeds die boom is te herkennen. Dat vind ik ontzettend mooi. Toen dacht ik: dit wil ik doen. Ik ben teruggegaan naar school en heb een deeltijdopleiding gevolgd aan het Hout- en Meubileringscollege. Tegelijkertijd startte ik mijn bedrijf: Haaks Hout.”

Wat vind je zo leuk aan dit werk?

“Wat het voor mij bijzonder maakt, is dat ik met hout van dichtbij werk. Meestal vanuit de stad Utrecht. Dat is hout met een verhaal: je weet waar het vandaan komt en soms zie je de geschiedenis in het hout. Je kunt bijvoorbeeld zien dat er stukken zijn verkleurd of je zaagt ineens door zo’n gesmede, vierkante nagel. Dan heeft iemand honderd jaar geleden een spijker in die boom geslagen. Aan het hout kan je ook zien hoe de boom is gegroeid. Dat vind ik zo fascinerend: je krijgt een heel ruw stuk hout binnen, maar je weet niet wat daarin zit. Er zitten allerlei stukjes verhaal in dat hout. Die kom je tegen en haal je weer naar boven. Maar dan in een nieuwe vorm.”

Hoe kwam je op het idee om het bankje voor het stadhuis te maken?

“Bij opgravingen is het zo dat archeologen in eerste instantie heel precies zijn met alle vondsten labelen en uitzoeken. Ze onderzoeken alles, maar op een gegeven moment moeten ze beslissen wat wordt bewaard en wat niet. Dat vinden de archeologen natuurlijk helemaal niet leuk. Een van de stadsarcheologen kende mijn werkplaats en die van Stichting Tafelboom en vroeg of wij niet iets met het hout konden doen. Na het zagen van de balken en een paar jaar drogen bleek het hout van verrassend goede kwaliteit. De vraag was natuurlijk: wat wordt het? Ik ben gaan lobbyen bij het stadhuis, want ik vond dat het hout weer terug moest naar de Utrechters. Het moest ergens komen waar iedereen het kan zien, voelen en de geschiedenis van Vredenburg weer kan ervaren.”

Wat is een van de projecten die je tot nu toe het meest is bijgebleven?

“Dat was een meubel voor een dame op leeftijd. De walnootboom in haar tuin was omgewaaid en die had ze laten verzagen en drogen. Daar heb ik een grafkist voor haar van gemaakt. Samen hebben we besproken hoe de kist eruit moest zien. De touwen die eraan zitten, zijn de touwen van haar paarden. De stof aan de binnenkant komt uit haar huis. Dat was een hele bijzondere opdracht.”

Hoe en wanneer was je voor de eerste keer in Utrecht?

“Samen met een vriendin ben ik op een tandem van Krimpen aan den IJssel naar Utrecht gefietst. We zaten daar nog op de middelbare school en gingen naar Swaak, toen nog aan de Mariaplaats. We hebben twee uur lang door de winkel rondgelopen en alles uitgebreid bekeken. Uiteindelijk heb ik daar één penseel en één blokje waterverf gekocht. Dat is ongeveer wat mijn zakgeld toeliet. En die heb ik nog steeds.”

Waar beleef je de leukste avond in Utrecht?

“Het Muzieklokaal aan de Bemuurde Weerd. Daar wordt alleen maar klassieke muziek gedraaid. Het is een fijne plek om bij te kletsen. Of ’s zomers een ijsje halen bij Il Mulino om daarna bij de sluisjes te kijken naar alle bootjes die voorbij varen.”

Wat is je lievelingsplek in Utrecht?

“Ik vind de Lapjesmarkt erg leuk. Door de bonte variatie aan stoffen, dessins en wat je er allemaal mee kan maken. Je zou zeggen: stof is maar stof, maar er blijven maar nieuwe dingen komen. En de markt is een stukje geschiedenis. Die markt is er al vierhonderd jaar, zonder onderbreking. En het is net zo leuk om naar de bezoekers te kijken, als naar de stofjes. Er loopt echt van alles: zwangere vrouwen met hun moeder op pad voor de kinderkamer, allochtone families, studenten van de kunstacademie met hun bonte outfits. Het is er dynamisch en divers.”

Waar ben je trots op als Utrechter?

“Utrecht heeft een menselijke maat. Daardoor hangt er een vriendelijke sfeer. Er is genoeg levendigheid en toch kan je ook mooie rustige plekjes vinden. Als je ergens een of ander steegje inloopt en zo’n verborgen hofje vindt bijvoorbeeld. Daar hou ik van.”

Utrecht is…

“… precies goed.”

geen Reacties

Reageren

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Plaats een reactie

Lees voor u reageert onze algemene voorwaarden. Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Uw IP adres is geregistreerd (wordt niet gepubliceerd).