Nicolette van der Drift zit in een rolstoel en had afgelopen week twee feestjes in TivoliVredenburg. Leuk, zou je zeggen. Maar het liep iets anders. Het muziekpaleis blijkt een drama te zijn voor de rolstoelgebruiker. Van der Drift deed haar beklag middels een open brief en schreef haar frustraties van haar af. “Onacceptabel dat een nieuw pand, gebouwd met gemeenschapsgeld, zo slecht zelfstandig toegankelijk is voor mensen met een beperking.”
Open brief aan TivoliVredenburg: “Een wc bezoeken duurt voor rolstoelgebruikers een half uur”
Naar aanleiding van onderstaande brief laat TivoliVredenburg weten de problemen te herkennen en in gesprek te gaan met Van der Drift om samen met haar een oplossing te zoeken. De fracties van SP en VVD hebben schriftelijke vragen gesteld aan het college van B&W over de kwestie.
Beste TivoliVredenburg,
Vanaf mijn jeugd ging ik al naar het oude Vredenburg, later naar Tivoli Oudegracht, altijd feest. Zelfs nadat ik in 2003 in een rolstoel belandde. Een drempelvrije concertzaal, met invalide toilet en een podium waar je zelfs als rolstoelgebruiker goed zicht op had.
Maar helaas een nieuw TivoliVredenburg moest er komen en ja mooi is het wel, maar modern?!
Zonder escorte van beveiliger kún je als rolstoelgebruiker niks en mág je niks. Niet met de lift, niet naar de wc, niet van zaal veranderen. Ik weet niet hoe het bij alle zalen is, maar in elk geval is er bij Ronda, Pandora en Cloud 9 geen invaliden toilet op dezelfde etage. Dat betekent, naar de bar, vragen om personeel dat mee kan gaan naar de wc. Op de lift wachten duurt meestal erg lang en je krijgt standaard een tour langs alle verdiepingen. Een wc bezoek duurt zonder uitzondering circa een half uur.
Sinds mijn handicap ben ik altijd zo zelfstandig mogelijk gebleven. Ik woon alleen, werk, ga uit met vrienden, sport etc. Vragen of ik ergens heen mag, of iemand mij wil helpen om daar te komen en of ik alsjeblieft naar de wc mag, is zo pijnlijk, vernederend en vooral zo overbodig. Sinds mijn eerste keer in Tivoli Vredenburg werd mij verteld dat het niet alleen met de lift mogen tijdelijk zou zijn, dat er aan gewerkt werd om bepaalde afdelingen alleen toegankelijk te maken voor mensen met een sleutel. En iedere keer dat ik weer kwam, werd mij verteld; het staat op de lijst.
Afgelopen woensdag 30 dec, ging ik naar het concert van Van dik hout in de Ronda. Ik ging met een vriendin richting de lift, nog steeds werd ik meteen tegen gehouden en nog steeds ging er een beveiliger mee. Alleen toen kwam de grote teleurstelling; de lift is nu alleen met een sleutel te bedienen. De beveiliger die meeging, deed zijn werk uitstekend, ging eerst naar de garderobe en toen omhoog naar de rolstoeltribune. Echter, hij maakte meteen duidelijk dat de bar dicht was, dus als we wilden drinken, moest iemand het gaan halen. De hele bovenetage was overigens dicht, wat mij een behoorlijk afgezonderd gevoel gaf. Plaats de ‘gehandicapten’ maar veilig op afstand van de ‘normale’ mensen.
Het feit dat ik niet mijn eigen drank kan halen, is voor mij ook weer een teken dat mijn zelfstandigheid mij onnodig word afgenomen. Tussen het voorprogramma wilde ik naar de wc, de beveiliger was er niet en na 5 minuten besloten mijn vriendin en ik gewoon door de klapdeuren naar de lift te gaan waarop stond CREW ONLY. Gelukkig kwam de geluidstechnicus langs, die mij naar de 1e etage heeft gebracht. De invalide wc zat op slot dus het werd een gewone. Nadat ik klaar was, was de technicus verdwenen en zat ik op een eiland vast op de eerste etage... Uiteindelijk over het balkon naar beneden geroepen naar een beveiliger, of ik weer omhoog mocht. Net voor het einde van het concert bood de beveiliger aan de jassen vast op te halen, waarmee ik wil aangeven dat deze man echt zijn best wel deed.
31 December was ik weer terug voor NYE festival. Vanwege de drukte duurde elk lifttochtje enorm lang omdat er veel crew gebruik van maakte. Wij gingen wederom naar Ronda, naar de dansvloer, waar twee hoge drempels midden in de zaal zitten. Het was echter zo druk, dat wij besloten naar Cloud 9 te gaan. Gelukkig was er een beveiliger in de buurt die meteen vertelde dat Cloud 9 niet per lift bereikbaar is. Ik wist dat het wel zo is, hij liep mee, bleek geen sleutel te hebben, ging weg en kwam terug met het verhaal dat er geen lift naar Cloud 9 ging. Ik heb hem gezegd dat het echt zo is, waarop hij wegliep en we hem niet meer gezien hebben. Ik ben vast door de klapdeuren gegaan in de hoop dat er iemand zou komen en mijn vriendin is langs alle medewerkers gegaan voor hulp en kreeg standaard nee te horen. Gelukkig kwam er bij de lift een meisje die ons naar Cloud 9 hielp daar was het rustig, dus we bleven daar.
Helaas moet er soms geplast worden en dat viel nog niet mee, zo’n kwartier wachten op een beveiliger, vervolgens zeker 10 min met de lift en 10 min terug. Nadat Cloud 9 dicht ging zijn we keurig naar Pandora geëscorteerd. Ik moest plassen, maar we hadden geen zin in de lange liftprocedure en besloot met hulp van inmiddels onze vaste beveiliger (dezelfde als de avond ervoor) de trap af te klimmen, op blote voeten. Een medewerker maakte gekscherend de opmerking, “We doen het expres. Om mensen met een beperking te weren, daar houden we niet van.” Mijn humor, maar het geeft aan dat zelfs zij zien hoe slecht de situatie is.
Voor mij is het onacceptabel dat een nieuw pand, gebouwd met gemeenschapsgeld, zo slecht zelfstandig toegankelijk is voor mensen met een beperking. Sinds de kleuterschool heb ik mij niet meer zo afhankelijk gevoeld van anderen. Voor mij is dit echt vernederend. Maar ook voor mijn vrienden is dit een hele onderneming en kan het zoals op NYE festival voor onderlinge spanningen zorgen. De één helpt altijd en wordt weer boos op anderen die nooit helpen. Bovendien voelt het voor mij het als een last, we kunnen niet even snel ergens heen, wc bezoek kan zolang duren dat je daarna weer moet zoeken waar iedereen is en niet alleen gaat mijn humeur naar beneden. Voor mijn vrienden is het ook een bron van ergernis hoe hun o zo zelfstandige vriendin ineens als kleuter behandeld word. Met oudjaar heeft iedereen een drankje op en kan de afwezigheid van iemand die ons even helpt al snel te veel worden. Mede door al deze belemmeringen heb ik deze avond een groot deel van mijn vriendengroep niet meer gezien.
En is het allemaal onoverkomelijk? Nee. Er zijn zoveel liften. Hou 1 lift vrij voor bezoekers, begrens de crew only afdelingen en zet bij evenementen een beveiliger met scanapparaat die de kaartjes meteen checkt en we kunnen de lift in. Bar open, altijd. Wij hebben ook dorst en willen ook af en toe zelf een drankje halen en onze vrienden trakteren. Drempels weg, de drempels in Ronda zijn niet zo hoog dat ze niet vloeiend schuin af te lopen zijn. Tivoli Vredenburg heeft ruime gangen en ik heb tot nu toe nog geen zaal gezien waar niet een extra muurtje voor een toilet gebouwd zou kunnen worden. Cijferslot er op en elke week code vervangen, of tegen borg een druppel om de deur te openen. 3 Aanpassingen en mensen met een beperking hebben bij TivoliVredenburg ook een menswaardig bestaan. Ja, dit kost geld, maar dat spoelt bij TivoliVredenburg toch door het riool en met het oog op de aankomende ratificatie voor het VN gedrag in zake mensenrechten voor mensen met het beperking, zou dit een mooi positief statement voor TivoliVredenburg kunnen zijn.
Met vriendelijke groeten,
Nicolette van der Drift
