Al jaren zijn Kiki Mossink en Charlotte Leemans ‘huisgenoten’: eerst op kamers aan de Oudegracht en nu delen ze een kantoorruimte. Maar de Utrechters hebben nog één groot ding gemeen: ze missen allebei hun vader. Daarom organiseren zij op Vaderdag een middag in VOGELFREI voor iedereen die juist géén vader heeft. “Als je iemand ontmoet die ook een vader mist, heb je direct een bepaalde verbondenheid.”
Utrechtse vriendinnen geven met event eigen invulling aan Vaderdag: ‘Rouw krijgt steeds een andere kleur’
Kiki en Charlotte kennen elkaar al veertien jaar. Ze wonen jarenlang samen en houden ook na hun periode als huisgenoten contact. Beiden zijn ze in hun dagelijkse leven druk met een eigen bedrijf. Kiki runt een marketingbureau voor de horeca. Charlotte werkt al jaren als communicatieadviseur en copywriter, organiseert evenementen en geeft ook reiki en energetische massages. Tijdens de vele koffie-afspraken, voor de gezelligheid én als ondernemers onder elkaar, ontstaat het idee om samen een kantoorruimte te huren. Inmiddels werken ze al sinds 2021 onder één dak.
In april 2025 verandert er veel voor Kiki. Haar vader overlijdt onverwacht. “Hij had een mechanische hartklep waarop een bacterie terechtkwam. Herseninfarcten en een hersenbloeding zijn hem uiteindelijk fataal geworden.” Na het verlies voelt Kiki de sterke behoefte om haar rouw bespreekbaar te maken.
De maatschappij verwacht dat je doorgaat, maar je leven is niet meer hetzelfde als daarvoor
Kiki legt Charlotte daarom het idee voor om een evenement te organiseren voor mensen die zonder hun vader leven. “Mijn vader was ook ondernemer en organiseerde heel veel dingen, dus ik wilde dat ook een beetje voortzetten.” “En ik zei eigenlijk meteen: ‘Let’s go!’”, reageert Charlotte. “Mijn vader overleed in 1992, ik mis hem al 34 jaar, dus waarom niet?.
Clichés
Kiki voelt in haar dagelijkse leven niet altijd ruimte om over rouw te praten. “De maatschappij verwacht dat je doorgaat, maar je leven is niet meer hetzelfde als daarvoor. Vroeger dacht ik niet elke dag aan mijn vader, nu wel. Als mensen vragen hoe het gaat, denk ik vaak: wil je het echte antwoord, of wil je ‘goed’ ‘prima’ of ‘druk’ horen? Ik voel bijvoorbeeld behoefte om te praten over hoe rouw in het dagelijks leven voelt en hoe je er vorm aan geeft. En omdat Charlotte en ik hetzelfde hebben meegemaakt, maakt dat het praten makkelijker.”
Volgens Kiki is rouw voor veel mensen een moeilijk onderwerp. “Je hoort alle clichés voorbijkomen, zoals: ‘Ik hoop dat je het een plek kunt geven’. Dat is lief bedoeld, maar daar heb je op dat moment weinig aan.” Wat helpt dan wel? Kiki: “Ik waardeer het als mensen eerlijk zeggen dat ze niet weten wat ze moeten zeggen. Bijvoorbeeld: ‘Ik weet niet hoe jij je voelt, maar ik ben er voor je.’ En durf ook gewoon te vragen hoe het echt gaat.”
Tekst loopt door onder foto
Voor Charlotte draait het om de echtheid van een gesprek. “Dat is ook precies wat we met dit evenement willen bereiken. Dat je echt nieuwsgierig bent naar elkaar en de tijd neemt om te luisteren. Zulke gesprekken zijn vaak makkelijker met mensen die begrijpen hoe het is om een ouder te missen, ongeacht de relatie die je met je vader had of hoe lang geleden het ook is.”
Rouw is onvoorspelbaar
Charlotte is zelf acht jaar oud als haar vader zelfmoord pleegt. “De manier waarop voegde natuurlijk nog wel wat complexiteit toe aan mijn vader verliezen en daarmee dealen. En ik heb rouw dus ook als kind meegemaakt. Door de gesprekken met Kiki besefte ik ook weer dat rouw niet stopt. Ik ben mijn vader al lange tijd kwijt, maar rouw krijgt steeds weer een andere kleur. Toen ik bijvoorbeeld een huis kocht, realiseerde ik me extra dat hij er niet bij was. En laatst kwam ik erachter dat ik me zijn ogen niet kan herinneren. De foto’s die ik heb, komen uit de jaren ‘80 en hebben een slechte kwaliteit. Dat vond ik zo erg. Na 34 jaar wordt zijn overlijden dan ineens weer heel actueel. Rouw kun je niet voorspellen.”
Daarom vindt ze dit event belangrijk: “Als je iemand ontmoet die ook geen vader meer heeft, heb je direct een bepaalde verbondenheid.”
Het evenement
Kiki en Charlotte willen de Zonder-Vaderdag vooral laagdrempelig houden. Er staan verschillende activiteiten op de planning. “We gaan onder andere aan de slag met ‘authentic relating’”, legt Charlotte uit. “Dat is een communicatiemethode waarbij deelnemers een open vraag krijgen, bijvoorbeeld: ‘Als ik aan mijn vader denk, dan…’. Vervolgens krijg je de ruimte om alles te delen wat er in je opkomt. Jouw verhaal staat centraal, terwijl de anderen luisteren. Dit willen we in kleine groepjes doen.”
We willen ook dat het niet te zwaar wordt
Naast gesprekken is er ruimte voor creativiteit. Charlotte: “Het is lekker om ook iets met je handen te doen. Vroeger maakten we op school voor Vaderdag asbakken van klei. Zoiets willen we weer doen. Mensen mogen een asbak maken, maar natuurlijk ook iets heel anders. Daarnaast richten we een altaartje in waar bezoekers een foto van hun vader kunnen neerzetten.”
De vrouwen benadrukken dat alle emoties welkom zijn. “Je hoeft niet sociaal wenselijk te zijn of rekening te houden met hoe anderen zich voelen. Het gaat even om jouw verhaal en jouw ervaring. Tegelijkertijd willen we ook dat het niet te zwaar wordt. We sluiten de middag af met een borrel en een proost op papa. Ook die lichtheid hoort erbij. Dit is nu eenmaal onderdeel van het leven, dus laten we er samen over praten.”
Vaderdag
Vaderdag is voor Kiki en Charlotte een logisch haakje om het event aan te hangen, maar wat hen betreft hoeft het daar niet bij te blijven. Kiki: “Je mist je vader niet alleen op Vaderdag. Daarom willen we kijken of we dit vaker kunnen organiseren als het aanslaat. En iedereen mist wel iemand, op welke manier dan ook. Daarom hebben we het op Instagram bewust de ‘Zonderdag’ en geen Zonder-Vaderdag genoemd, zodat we het misschien nog in een andere vorm kunnen organiseren.”
Als kind vond ik Vaderdag echt moeilijk
Zelf ervaren ze Vaderdag ieder op hun eigen manier. “Ik heb Vaderdag pas één keer zonder mijn vader meegemaakt” vertelt Kiki. “Vorig jaar ben ik met mijn zoontje naar mijn moeder gegaan, omdat we normaal ook iets samen zouden doen.”
Charlotte: “Als kind vond ik Vaderdag echt moeilijk. Op school ging je knutselen voor je vader, terwijl ik iets voor mijn moeder moest maken. Dat vond ik heel pittig. Sindsdien ben ik Vaderdag weleens vergeten, maar er zijn ook jaren geweest dat ik het zwaar had met alle confrontaties rond de dag. Het is wel minder heftig dan Moederdag; dat wordt in de commercie nog veel meer gepromoot.”
Charlotte en Kiki hopen vooral dat mensen na afloop met een warm gevoel weggaan. Charlotte: “Ik hoop dat ze zich lichter voelen en beseffen dat hun rouw gewoon onderdeel is van het leven.” Kiki sluit af: “We hebben een vette ruimte, een goed gevulde bar én er komen leuke mensen. Daarmee kunnen we er samen iets heel moois van maken!”
Het evenement Zonder-Vaderdag is op zondag 21 juni van 15.00 tot 18.00 uur bij VOGELFREI aan de Nijverheidsweg 6. Tickets kosten 27 euro, zijn verkrijgbaar via www.vogelfrei.nl/agenda/zonder-vaderdag en zijn inclusief koffie en thee, knutselspullen, snacks en twee drankjes.
