In memoriam: de Utrechtse dakloze Shiamkoemar

Voor altijd op een voetbalveld

‘Hallelujah, praise the lord!’, zegt Shiamkoemar als ik hem zie. Ik fiets van het zwembad naar huis en zie hem plots op de stoep lopen. Zijn kale schedel glinstert in de felle middagzon, rood doorlopen ogen die altijd iets van glans hebben behouden. Ondanks alles. Ik rem af, hij opent zijn armen en als ik stilsta omhelst hij mij stevig. ‘Hoe is het met je, vriend? Long time no see!’, zegt Shiamkoemar.

Met mij gaat het goed, met hem aardig. ‘Ik heb nu al, even denken, twee dagen niet gedronken. Goed hè?! Ik moet minder drinken en dat gaat nu echt goed. Volhouden!’, zegt hij trots, zijn vuisten gebald om zijn uitspraak kracht bij te zetten. Hij moet en zal het gevecht tegen de drank winnen. Hoe graag hij ook wil winnen, het lukt hem niet. Shiamkoemar (1960) heeft wat kleingeld bijeen gesprokkeld en is op weg naar het winkelcentrum om een blik bier te halen. Heeft hij dat vast op zak voor als hij dorst krijgt.

De drank is hem dan al zeker twintig jaar de baas, sinds hij voor de tweede keer in zijn leven een vrouw met een ander betrapt. Nieuwe tegenslag, na een liefdeloze jeugd vol huiselijk geweld. Eerder is voetbal lang zijn ontsnapping. In vaderland Suriname groeit hij in de jaren zeventig en tachtig uit tot een spelmaker van klasse. Zijn krullen dansen in de wind, de bal de enige die hem echt begrijpt. De Surinaamse Maradona.

Als zijn carrière erop zit komt hij naar Nederland. Twee keer heeft hij een relatie, twee keer gaat het mis. Shiamkoemar knakt. Jarenlang zwerft hij door het land, de laatste periode in Utrecht. Nachtenlang dwaalt hij over straat. Soms slaapt hij in de daklozenopvang, vaker onder een brug. Regelmatig kom ik hem ook in de nacht tegen. Zoals die ene keer, als ik met een vriend een kleine kroegentocht houd. Als we Shiamkoemar zien, besluiten we hem op sleeptouw te nemen. We drinken bier en hebben lol. Als we voor een kroeg staan en iemand ons om geld komt vragen, trekt Shiamkoemar zijn mond open. ‘Nee man, wegwezen!’, zegt hij tegen de man. Het moet fijn zijn om dat ook eens tegen iemand te kunnen zeggen.

Toch is Shiamkoemar altijd goed gemutst, zegt hij dat hij ‘positieve hoop’ heeft om weer een normaal leven te gaan leiden. Een leven zonder drank, met geluk.

Hij slaagt er niet in. Shiamkoemar is overleden. Zondagochtend 6 augustus gevonden in een vijver in Overvecht. Een paar weken voor zijn 57ste verjaardag. Hij is nu op een voetbalveld. Voor altijd. Ik weet het zeker. Zijn krullen dansen in de wind, de bal de enige die hem echt begrijpt. Hallelujah, praise the lord!

Bedankt voor alles, Shiamkoemar. Ik zal je missen.

Om verwarring te voorkomen: het gaat hier niet om Straatnieuwsverkoper Bedros, een andere bekende Utrechtse dakloze.