Merel Blom ontmoet Roman Helinski: “Het meest Poolse aan mijn opvoeding was dat we graag Poolse worst aten” | De Utrechtse Internet Courant Merel Blom ontmoet Roman Helinski: “Het meest Poolse aan mijn opvoeding was dat we graag Poolse worst aten” | De Utrechtse Internet Courant

Merel Blom ontmoet Roman Helinski: “Het meest Poolse aan mijn opvoeding was dat we graag Poolse worst aten”

Merel Blom ontmoet Roman Helinski: “Het meest Poolse aan mijn opvoeding was dat we graag Poolse worst aten”
Utrecht huisvest grote dichters en schrijvers. DUIC’s eigen literatuurwetenschapper en leesfanaat Merel Blom gaat op zoek naar het verhaal achter deze woordenkunstenaars en gaat met hen in gesprek over hun schrijf- en leeservaring en hun beleving van de stad Utrecht. Om de week te lezen op DUIC.

Utrecht huisvest grote dichters en schrijvers. DUIC’s eigen literatuurwetenschapper en leesfanaat Merel Blom gaat op zoek naar het verhaal achter deze woordenkunstenaars en gaat met hen in gesprek over hun schrijf- en leeservaring en hun beleving van de stad Utrecht. Om de week te lezen op DUIC.

Roman Helinski 01 Schrijver en journalist Roman Helinski debuteerde dit jaar met Bloemkool uit Tsjernobyl, een vadergeschiedenis. Een ode aan zijn illustere Belgisch-Poolse vader, die vlak na de publicatie van het boek overleed. Helinski groeide op in het Limburgse dorpje Nuth. Via een omweg langs Amsterdam kwam de schrijver in Utrecht terecht, waar hij Moderne Letterkunde studeerde en daarna zijn eerste roman schreef.

“Het is vrij gebruikelijk om een boek in Amsterdam ten doop te houden en het eerste exemplaar aan een bekend persoon te geven. Maar dat wilde ik niet”, lacht Helinski. We drinken koffie in Café Broei aan de Oosterkade. “Ik doe graag dingen net iets anders dan het hoort. Ik wilde niet gewoon een van de vijftig boekpresentaties van Prometheus zijn. Sommige van die avonden worden ook aangegrepen om hier en daar te netwerken. Gezien de aard van mijn boek leek het me charmanter om het dichtbij te houden. In Utrecht, in het bijzijn van mijn bekenden. We aten Poolse hapjes, dronken glaasjes wodka en ik gaf het eerste exemplaar aan mijn moeder.” Hij neemt een slok uit zijn kopje. “Het was persoonlijk en dat paste.”

Poolse worst

In de media werd de autobiografische component van Helinski’s boek onderschreven. Het gaat over een jongen die opgroeit met een kleurrijke maar onberekenbare vader en een moeder die de enige stabiele factor in het leven van het kind moet zijn. Net als de vader in het boek, reisde die van Helinski veel. “Toen ik achttien was, nam hij me mee naar China. Hij was niet altijd even goed in die tijd. Er waren dagen dat hij alleen maar kon slapen en half van de wereld was. Dan moest ik afrekenen in de hotels en stations zien te vinden. Dat was ontzettend leerzaam en goed voor me. Ineens was ik volwaardig.”

De schrijver benadrukt dat het boek gebaseerd is op zijn eigen jeugd maar er geen waarheidsgetrouwe weergave van is. “Ik heb veel dingen flink aangezet. In het boek speelt de Poolse familie van de vader een grote rol. Komen ze allemaal op bezoek en breken ze de boel af in de tuin. Het enige echt Poolse aan mijn eigen opvoeding waren de bezoekjes aan mijn oma, die sprak geen Nederlands. En we aten graag Poolse worst.”

“Ik leerde van mijn vader dat de wereld heel groot is”

“Ik schreef al voor mijn studietijd veel. Het begon met columns en korte verhalen”, vertelt de schrijver. Hij was als achttienjarige columnist bij Dagblad de Limburger en later bij het Utrechts Nieuwsblad. Ook publiceerde Helinski als twintiger korte verhalen in literaire tijdschriften als het Vlaamse De Brakke Hond en maakte reportages voor National Geographic en Rails Magazine. Hij schrijft nog steeds regelmatig voor Hollands Maandblad en literair voetbaltijdschrift Hard Gras en maakt met een bevriende fotograaf reisverhalen. Zo gingen ze fietsen door Litouwen voor een reportage in het blad Fietsactief. “Dat is leuk, dan kom je echt op plekken waar je anders nooit zou komen. Al ben ik waarschijnlijk de minst reislustige van ons gezin, die interesse in reisverhalen komt wel degelijk bij mijn vader vandaan. Die leerde mij en mijn broer en zussen dat de wereld heel groot is en dat je goed om je heen moet kijken. Er is heel veel moois te zien.”

Altijd op zoek naar het langere verhaal

Toch zijn de niet-literaire teksten uiteindelijk bijzaak voor Helinksi. “De korte spanningsboog van verhalen werkt niet voor mij. Ik ben steeds op zoek naar het langere verhaal en wilde altijd al het liefst romans schrijven. Dat was altijd het enige in mijn hoofd dat echt telde. Een goed boek, met een aantal mooie recensies, is iets wat echt blijft,” zegt de schrijver. Na een lovende recensie van een kort verhaal in De Brakke Hond begonnen de uitgeverijen te bellen. “Als je jong bent en talent laat zien, word je ineens heel snel hot topic.” Toch kostte het tijd om tot het eerste manuscript te komen dat goed genoeg was om wereldkundig te maken. “Een roman schrijven is moeilijk. Het duurt een tijd voordat je technisch gezien goed genoeg bent.”

Inmiddels werkt Helinski aan een nieuw boek. “Ik heb mezelf gedwongen om snel tot een tweede roman te komen. Ik leerde heel veel van het schrijfproces van mijn debuut. Dat komt dit volgende boek hopelijk ten goede.”

Tekst Merel Blom

geen Reacties

Reageren

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Plaats een reactie

Lees voor u reageert onze algemene voorwaarden. Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Uw IP adres is geregistreerd (wordt niet gepubliceerd).