Michael Hermanus Schuurmans, Multi-mens

Ik zal een paar van die ambachten opnoemen; hij was kwaliteitscontroleur bij glasfabriek Royal Leerdam, installatiemonteur, orgelpijpenmaker, schilder van Delfts blauw aardewerk, buschauffeur en zo kan ik wel even doorgaan. Toch is Schuurmans, in 1968 in Rotterdam geboren, naast al zijn (bij) banen, vooral kunstschilder. Zijn oeuvre is net zo veelzijdig en kleurrijk als alle beroepen die hij heeft gehad.

Als kind is Schuurmans altijd al aan het tekenen en kleien; zijn kinderkamer oogt als een heus atelier en dat verandert niet als hij ouder wordt. Het ligt dan ook voor de hand dat hij na het behalen van zijn Havo-diploma naar de kunstacademie zal gaan, maar het loopt anders. Met zijn vader bezoekt hij de open dag van de Rotterdamse kunstacademie. Het is zijn droom om een klassieke schildersopleiding te volgen, maar in Rotterdam zitten ze niet op een tweede Rembrandt te wachten. Het is aan het begin van de jaren tachtig en op de Rotterdamse kunstacademie vieren abstractie en conceptuele kunst hoogtij. Abstract en conceptueel, het zijn vreemde begrippen voor de jonge Michael en hij wil niet in een (abstract) keurslijf worden geperst.

Op zijn kamer thuis heeft hij altijd figuratief/naturalistisch getekend en geschilderd en dat wil hij blijven doen. Hij besluit om zich als schilder autodidactisch verder te ontwikkelen. Dit is noodgedwongen ook het begin van zijn opvallend gevarieerde loopbaan in het bedrijfsleven, want de schoorsteen moet wel roken!
Schuurmans ontwikkelt zich zelfstandig tot een kunstschilder die zich vrijwel alle technieken eigen maakt. Olie en acrylverf kennen geen geheimen, evenmin het tekenen met houtskool. Zijn vrije werk varieert tussen (sur)realistisch en naturalistisch. Zijn liefde voor het vrouwelijk naakt steekt hij niet onder stoelen of banken, talloze vrouwen heeft hij getekend en geschilderd. Soms geeft hij toe aan de behoefte om een politiek statement in verf neer te zetten. De moord op Pim Fortuyn bijvoorbeeld of de 9/11 aanslagen in New York inspireren hem. Ook schildert hij een zeer realistisch portret van de Dalai Lama, die hij zeer bewondert, in een surrealistisch landschap. Uiterst realistische portretten in houtskool maakt hij ook, veel van muzikanten, de idolen uit zijn jeugd. Die portretten zijn zo sprekend dat het voor Henk Westbroek (Goede Doel) reden is om Schuurmans in 2003 uit te nodigen voor een solo-expositie in Stairways to Heaven, het rockcafé aan de Mariaplaats waarvan Westbroek eigenaar is. In 2008 werden deze portretten in de muziekbibliotheek tegenover het stadhuis tentoongesteld.

Het vrije (sur)realistische werk van Schuurmans is illustratief te noemen en heeft een sterke, weliswaar onbedoelde relatie met het werk van de overleden Utrechtse schilder Nol Manten (1944-1991). De weduwe van Manten, Loes Manten en Schuurmans hebben contact met elkaar en regelmatig exposeert Schuurmans een schilderij in de etalage van Loes aan de Springweg.
Soms wordt Schuurmans geïnspireerd door zijn omgeving. Als op een bouwplaats een 100 meter hoge hijskraan wordt geplaatst, weet hij direct dat hij die gaat schilderen. Als het zeer realistische schilderij af is, wordt het gekocht door van Frans van Seumeren, voormalig directeur van het bergingsbedrijf Mammoet uit De Meern.
Schuurmans gaat geen opdracht uit de weg. Geen onderwerp is te gek en dat geldt ook voor de techniek die hij toepast. Kijkend naar zijn oeuvre geeft dat een verbazende mix van onderwerpen en technieken. Schuurmans heeft er geen probleem mee, net als alle beroepen die hij heeft uitgeoefend. ‘Met veelzijdigheid is niets mis’ zegt hij. Zijn schilderijen vinden een weg naar bedrijven en particulieren via de ‘nieuwe’ media. Hij maakt gebruik van Facebook om zijn werk te etaleren, een manier waarmee hij een breed publiek bereikt.

Michael Hermanus Schuurmans, die nu al weer enkele jaren in Utrecht woont en werkt, presenteert zijn werk onder de naam ‘Hermanus Art’ op Facebook. Zijn gevarieerde stijl van werken, hoe kundig ook, vind ik enigszins verwarrend. Liever zie ik een meer persoonlijke en herkenbare signatuur van een schilder, maar in een tijd waarin het inkomen van de kunstenaar in economische zin onder druk staat, kan veelzijdigheid ook een uitkomst zijn. Dat hoop ik dan maar voor Hermanus!
Hermanus Art-Facebook
Marcel Gieling