Allemaal Utrechters – Claire Allen: ‘Op de bakfiets in Leidsche Rijn ontdekte ik ‘the nicest place ever”

Allemaal Utrechters – Claire Allen: ‘Op de bakfiets in Leidsche Rijn ontdekte ik ‘the nicest place ever”
Fotograaf: Bas van Setten
Deze landen zijn de revue gepasseerd: Polen, Rusland, Iran, Colombia, Macedonië, Peru, Venezuela, Syrië, Indonesië, Denemarken, Zuid-Afrika, Spanje, Ethiopië, Taiwan,…

Allemaal Utrechters is een reeks interviews met in het buitenland geboren Utrechters. We vragen ze naar hun achtergrond en hun ideeën over Utrecht en tonen zo de diversiteit van onze stad. We streven ernaar alle Utrechtse nationaliteiten te portretteren. Deze keer: Claire Allen uit Australië.

Paspoort

Naam: Claire Allen
Land: Australië
Plaats: Perth
Geboortedatum: 31-10-1989
Levensmotto: ‘Pak zoveel mogelijk kansen, ‘nee’ brengt je nergens’

Aantal mensen met een Australisch paspoort in Utrecht in 2017: 191 (bron: Basisregistratie Personen/BRP)

Hoog in de bergen van Nepal rende een onbekende jongen voor Claire Allen (27) op en neer naar een dorpje om medicijnen te halen. De Australische vindt het een beetje gênant om te vertellen. “We waren op weg naar Everest Base Camp, dat is een loodzware tocht. Bij mij ging het mis, ik kreeg zware astma. De dokters hadden niet de medicijnen bij zich die ik nodig had, er was bijna sprake van dat ik zou worden opgehaald door een helicopter. Een beetje dramatisch, hè? Maar gelukkig was daar Jeroen.” De Eindhovenaar offerde zich zonder twijfel op om de medicijnen op te halen in een dorp verderop; de dokters moesten bij Claire blijven. De actie was levensreddend. “Ik vond het knap van hem”, zegt Claire, “vooral omdat hij onder zeeniveau woont.”

De gebeurtenis bracht de twee avonturiers dichter bij elkaar. Het was zo leuk samen, dat Claire haar plan om in Japan te gaan werken als lerares Engels, overboord gooide. Ze legt uit: “Wat de baan betrof was het niet ‘nu of nooit’. Ik wilde alleen naar Japan om weer een nieuwe cultuur te ervaren. Wat Jeroen betrof was het wél ‘nu of nooit’; hij zag een langeafstandsrelatie niet zitten. Ik bedacht dat ik ook in Nederland een nieuwe cultuur zou leren kennen. Dus nee, ik heb niet getwijfeld.”

Claires vriendinnen noemen haar ‘yes-man’, omdat ze overal ‘ja’ op zegt. “Want als je steeds ‘nee’ zegt, beleef je niets. Dan zou ik ook Everest Base Camp niet gehaald hebben.” Haar afkomst verklaart misschien de drang om voor het avontuur te kiezen. “Ik ben geboren en getogen in the most isolated city in the world: Perth, West-Australië (WA). Omdat alles zo ver weg is, komt werkelijk alles later aan in die stad, zoals trends. Bewoners noemen de stad dan ook liefkozend ‘Perth Wait Awhile’.”

Schapen in suburbia

En dus vindt Claire zichzelf in december 2016 in Utrecht in plaats van Japan. En wel op de donkerste dag van het jaar. Zij en haar redder hadden besloten een huisje te zoeken in de Domstad en waren op zoek. Tijdelijk woonden ze in Amersfoort. Toen het rond etenstijd al begon te schemeren, dacht Claire: wat ben ik aan het doen? Maar toen werd het plots verrekte gezellig in de stad; het eten in Lebowski was lekker, het Domplein pittoresk en de lichtjes in de bomen weerspiegelden in de gracht.

“We vonden een mooi appartement in Leidsche Rijn. Daar werk ik ook als oppas, de kinderen leren mij Nederlands. Het is een leuke wijk om te wonen, vooral voor gezinnen. Ik fiets vaak met de oppaskinderen door het Máximapark. Ik op een bakfiets, zij in de bak. Ik heb meer vliegjes doorgeslikt dan me lief is.” Door op de bonnefooi rond te rijden, hebben ze ‘the nicest place ever’ ontdekt: een veld in het midden van een appartementencomplex waar schapen staan te grazen. “Heel gek, zo in the middle of suburbia. Maar superfun. We gaan op een bankje zitten, naar de dieren kijken en onze broodjes eten.”

Het valt haar op dat Nederlandse kinderen anders zijn dan elders in de wereld, in elk geval dan in Australië. Zelfverzekerder. “Dat komt doordat volwassenen ze serieus nemen. Ik vind het leuk dat er niet tegen, maar mét ze gepraat wordt. Nog iets opvallends: hier is het normaal om een kind van een ander spontaan ergens mee te helpen. In Australië stoot je daarmee de ouders voor het hoofd. Zij denken: ‘Wil je zeggen dat ík dat had moeten doen? Dat ik geen goede moeder ben?”

Yes-man heeft geen spijt dat ze niet in Japan zit. Het doel is nu om uiteindelijk hier als zuster aan het werk te gaan. Tot die tijd probeert ze nóg Utrechtser te worden. Dat lukt al aardig; intussen heeft ze al drie keer ‘yes’ gezegd tegen het voorstel de Dom te beklimmen. Na die Everst-klim is dat a piece of cake.

Allemaal Utrechters is een samenwerking van DUIC en Culturele Zondagen, mogelijk gemaakt door Stichting Dialoog en Gemeente Utrecht. Iemand anders of jezelf aanmelden voor de rubriek? Dat kan! Mail naar redactie@duic.nl 

Deze landen zijn de revue gepasseerd:
Polen, Rusland, Iran, Colombia, Macedonië, Peru, Venezuela, Syrië, Indonesië, Denemarken, Zuid-Afrika, Spanje, Ethiopië, Taiwan, Duitsland, Antillen, Bolivia, Zweden, Irak, Liberia, Noord-Ierland, Oostenrijk, Verenigde Staten, Turkije, Engeland, Hongarije, Chili, Italië, Ecuador, India, Roemenië, Bangladesh, Frankrijk, Suriname, Ierland, Brazilië, Australië

3 Reacties

Reageren
  1. Rob van Ingen

    ‘Allemaal Utrechters’: Wat een interessant en leerzaam initiatief!

  2. Vingervlug

    Als je in LR woont dan woon je toch niet in Utrecht of wel?

  3. Isabelle

    Hele leuke rubriek! Grappig om Utrecht door de ogen van buitenlandse nieuwkomers te zien.

    However; is English een dermate difficult taal dat jullie de translation niet all the way in het Nerderlands voor elkaar krijgen?

Plaats een reactie

Lees voor u reageert onze algemene voorwaarden. Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Uw IP adres is geregistreerd (wordt niet gepubliceerd).