Reconstructie Stadskraan van Utrecht onderweg naar standplaats aan Weerdsingel

Daar ligt de Stadskraan nu te wachten op het vervolg van de reis. Die gaat vannacht verder, via een spannende route: via de Amsterdamsestraatweg, over de Marnixlaan, over de Marnixbrug naar het Zandpad.

13,5 meter

Op zaterdagochtend gaat het transport verder over water. Via de Weerdsluis wordt de kraan naar de Weerdsingel verscheept. Daar hijst men de Stadskraan op de kade, aan de voet van de Monicabrug.

Daar komen de verschillende onderdelen van de Stadskraan samen tot één geheel: al met al bereikt de stadskraan straks een hoogte van ongeveer 13,5 meter. De grote balken zijn van eikenhout en zijn bekleed met planken van douglas, een geurend sparrenhout dat relatief goed tegen het Nederlandse weer kan.

Belasting

De eerste versie van de Stadskraan, de oudst bekende stadskraan van Utrecht, stond op het wed bij de Ganzenmarkt. Men gebruikte de houten kraan om goederen uit de schepen de kade op te tillen.

“De goederen werden daar uit de schepen op de hoge straat gehesen of over het wed met paardenkracht afgevoerd richting Ganzenmarkt”, is te lezen in een boekje over het bouwwerk. “Bij de kraan werden alle aangevoerde goederen geïnspecteerd en gewogen. Op basis daarvan werd belasting geheven.”

De kraan bleef met het nodige onderhoud door de eeuwen heen trouw in dienst van de kooplui en de stad. Tot de Utrechtse stadskraan, inmiddels een nieuwer model van steen, het op 9 september 1839 voorgoed begaf.