Vijf jaar geleden werd de Utrechtse Singel eindelijk weer in ere hersteld

In 2020, tijdens de coronaperiode, werd de feestelijke heropening van de Singel kleinschalig gevierd vanwege de coronamaatregelen uit die tijd. Hierdoor mochten alleen omwonenden en pers aanwezig zijn, en konden andere geïnteresseerden enkel op een livestream meekijken bij de opening.

Een gemeenteboot met een grote emmer mocht als eerste over het laatste uitgegraven stuk Singel varen, waarna de emmer vol water werd geleegd. Wethouder Eelco Eerenberg gaf aan dat het water dat uit de emmer kletterde hem ‘als muziek in de oren’ klonk.

“Wat begon met de sloop en wederopbouw van Muziekcentrum Vredenburg tot muziektempel TivoliVredenburg, de vernieuwing van Hoog Catharijne, de bouw van het Stationsplein met daaronder ’s werelds grootste fietsenstalling en de sprong over het spoor met de bouw van kantoren en woontorens eindigt met het terugbrengen van het water”, vertelde de wethouder.

Historie van de Singel

Utrecht kreeg in 1122 stadsrechten van keizer Hendrik V, waarmee de stad ook het recht kreeg om een verdedigingsmuur met een gracht te bouwen. Hiermee was de Singel een feit. In 1958 leek de Singel compleet uit het Utrechtse straatbeeld te verdwijnen, toen de Duitse verkeerskundige Feuchtinger het plan had om een rondweg te maken waarbij de auto vrij baan zou krijgen. Als gevolg hiervan zou de hele stadsbuitengracht gedempt worden; iets wat tot fel protest leidde onder de Utrechters.

In 1969 werd de singel uiteindelijk alsnog voor een deel gedempt, toen het westelijke deel van de Weerdsingel als parkeerplaats moest gaan dienen, en de Catharijnesingel werd omgetoverd tot stadsautoweg de Catharijnebaan. Eind jaren ’90 en begin 2000 werd toch besloten om de Singel weer in haar ere te herstellen, en zodoende was de gemeente bijna twee decennia bezig om de Singel weer uit te graven.

De laatste vijf jaar hield DUIC een fotoverslag bij van het uitgraven van de Singel.